Efling stéttarfélag

„Ég spila á gítar einn heima fyrir sjálfan mig á kvöldin.“

Ágústa Kolbrún Guðrúnardóttir

„Mamma mín er Rússnesk og Pabbi kemur frá Úkraínu, en þau stofnuðu til fjölskyldu í Lettlandi og þaðan kem ég. Pabbi er ágætis söngvari hann spilar á harmónikku, og við bræðurnir syngjum allir og spilum á hljóðfæri. Ég spila á gítar, og syng rússnesk dægurlög og ástarsöngva, en hérna á Íslandi hef ég engan til þess að spila ástarlögin fyrir. Ég spila einn heima fyrir sjálfan mig á kvöldin.

Ég er gröfukarl, með 20 ára starfsreynslu og vann sem slíkur í Lettlandi áður en ég kom hingað árið 2008. Á Íslandi vann ég á gröfu í átta mánuði, en svo kom kreppan og ég missti vinnuna og allir útlendingar fóru aftur heim til sín. En ekki ég. Ég hafði jú misst vinnuna en á sama tíma missti ég líka fjölskylduna mína, en konan heima í Lettlandi vildi skilja, eftir það hafði ég ekkert að hverfa aftur til og hjarta mitt brotnaði.

Þar sem ekkert beið mín heima, fór ég niður í vinnumálastofnun og fékk vinnu hjá manni sem var í búðar- og veitingahúsarekstri. Ég fékk næga vinnu og vann hjá honum í nokkur ár en kaupið var lágt. Ég vann hjá þessum manni þar til ég réði mig í verkamannavinnu hjá byggingarfyrirtækinu fyrir seks árum og hef verið hérna síðan.

Hérna á byggingarsvæðinu er ég almennur verkamaður, ég vinn á steypubor og brotvél, og ég er að bera hluti einsog sementspoka, flísar og ganga frá og halda vinnusvæðinu hreinu. Ég hef ekki verið á gröfu lengi, sem er ekki gott afþví að þá er hætta á því að ég missi niður liðleikann. Ef það líður svona langt á milli þá gleymi ég hvernig það er að stjórna gröfu. Þetta er einsog að spila á gítar, þú tapar liðleikanum og tilfinningunni og fingurnir gleyma hvernig þeir eiga að hreyfa sig ef þú æfir þig ekki á hverjum degi.

Ég hef verið einn of lengi, og ég hef alltaf saknað þess að eiga ekki lífsförunaut. Mér finnst trist að fara í vinnuna og þaðan í ræktina og fara síðan heim í íbúð þar sem engin tekur á móti mér. Þess vegna vil ég helst dvelja sem lengst í vinnunni. Ég þrái konu sem elskar mig. Ég hef ekki verið heppinn, en núna ætla ég að vera heppinn, og núna hef ég eignast vinkonu í Lettlandi sem er þessum góðu kostum gædd og ég mun heimsækja hana í janúar þegar fargjöldin lækka og syngja og spila fyrir hana rússnesk ástarljóð.“

Aleksandr Trofimenko
Verkamaður

Deila