Efling stéttarfélag

„Ég ákvað að finna tilgang með lífi mínu hvað sem það kostaði“

Ágústa Kolbrún Guðrúnardóttir

„Ég vinn hjá litlu fjölskyldufyrirtæki í Hveragerði. Ég hef lært svo mikið af fólkinu hérna sem ég elska að vinna með. Núna áðan var ég að reyta arfa sem er frekar hefðbundið, en ég hef lært svo mikið að ég myndi ánægður reyta arfa það sem eftir er. Garðyrkjuvinnan er klárlega besta vinna sem ég hef iðkað hingað til.

Ég rétt slapp! Ég var í lagervinnu áður en ég kom hingað. Ég vann við að færa þunga kúta fram og til baka. Við vorum bara strákar á lagernum. En þetta var góður hópur, við stóðum saman og hittumst eftir vinnu og svoleiðis.

En hjá þessu stóra fyrirtæki vorum við botninn í augum hinna sem unnu þarna. Við vorum í erfiðustu vinnunni og með lægsta kaupið og engin leið að vinna sig upp, svo blautir á bak við eyrun að við höfðum ekki hugmynd um hvort eða hvenær væri brotið á okkur.

Ég hef líka unnið líkamlega erfiða vinnu í fiskvinnslu þar sem ég var að færa til bakka og ker allan liðlangan daginn. Þegar okkur var sagt að vinna nokkra aukatíma af því að það þurfti að klára eitthvað verk þá unnum við bara áfram, það var ekki fyrr en einn úr hópnum sem þekkti réttindi okkar stóð upp og sagði að þetta væri ekki löglegt að við gerðum okkur grein fyrir rétti okkar. Mig grunar að það sé oft brotið á þessum hópi, ungu fólki og útlendingum. Það er fólkið sem er illa upplýst og hefur engan að leita til.

Vandamálið er að fólk sem vinnur svona vanmetna vinnu finnst það vera svo einangrað og hjálparvana, engin að gæta þeirra, ekki einu sinni trúnaðarmaðurinn á svona stórum vinnustað. Þér fer að líða eins og þú sért einskis virði, þú veist að það er bara litið á þig sem ódýrt vinnuafl og að það eru verk sem þarf klára. Þú færð í bakið og skrokkurinn gefur undan og þú biður um fjögurra daga frí og þér er svarað að þú fáir tvo daga til þess að jafna þig.

Ég hafði ekki orku í neitt eftir vinnu fór bara heim og datt út af. Ég sá strákana festast, þeir voru kannski búnir að vinna á lagernum í átta eða níu ár, orðnir tæplega þrítugir og komust engan veginn burt, kannski búnir að festa kaup á íbúð og skuldugir.

Ég vann á lagernum í tvö ár sem endaði með þunglyndi, fannst ekkert vera að gerast í lífinu. Að lokum tók ég áhættuna og sagði upp án þess að hafa nokkuð annað í hendi. Fjölskyldan og vinir voru ekki að hvetja mig, mér fannst eins og allir vildu helst hafa mig þarna. Það þarf kjark til þess að elta drauma sína eða fara út að leita að þeim eins og það var í mínu tilfelli, ég vissi ekkert hvað ég vildi gera í lífinu og var að verða tuttugu og fimm ára.

Mér finnst svona stórir staðir þar sem fólk er að gera sömu handtökin allan daginn ættu að vera skyldugir til þess að koma á móts við starfsfólkið. Gera eitthvað andlega uppbyggjandi fyrir það, þannig að því finnist það vera einhvers virði. Hjálpa fólki til þess að fá tilgang, gefa því möguleika á að vinna sig upp, vera með námskeið, jóga eða nudd, bara eitthvað lítið. Ég veit auðvitað ekki hvernig svona vinnustaðir réttlæta það fyrir sjálfum sér að gera eitthvað þar sem þeir eru ekki beint að græða peninga en það hlýtur að skipta máli að starfsfólkinu finnist það vera einhvers virði. Ég á vini sem vinna á leikskóla, og þau segja að það sé svo krefjandi en líka gefandi, það er vinna sem skilar einhverju til baka.

Núna er ég er svo hamingjusamur, ég hætti á lagernum og ákvað að finna tilgang með lífi mínu hvað sem það kostaði. Ég stefni á nám í skógræktarfræðum og réð mig hingað í garðyrkjustöðina til að fá reynslu. Ég hef unnið hérna í ár og stefni á nám í skógræktarfræðum. Ótrúlegir hlutir hafa gerst á þessu eina ári síðan ég hætti á lagernum og byrjaði í gróðurhúsinu. Ég flutti til Hveragerðis og bý hjá mömmu þangað til að annað húsnæði býðst sem er ekki auðfundið hérna á svæðinu. Ég geri lítið annað en að lesa um plöntur og læra. Ég hef komið mér upp 30 mismunandi plöntum sem ég hlúi að og fylgist með. Ég er svo upptekinn af vinnunni og náttúrunni að þunglyndið er horfið.

Ég hugsa oft til strákanna á lagernum, hvað verði um þá, eftir að ég hætti þá hafa allavega tveir aðrir farið að gera eitthvað annað. Annar þeirra flutti í sveitina sína aftur og við tölum oft saman um það á netinu hvað þetta var rétt ákvörðun hjá okkur að prófa eitthvað nýtt í lífinu.“

Andri Már Agnarsson
Starfsmaður á Garðyrkjustöð í Hveragerði

Deila