Efling stéttarfélag

„Ég vil sjá börnin mín hafa meira val í lífinu en það sem ég hef í dag“

Ágústa Kolbrún Guðrúnardóttir

„Ég var tíu ára gömul þegar ég kom frá Filippseyjum og flutti á Laugarvatn. Mér leið vel á Laugarvatni, þrátt fyrir að þar væri frekar tilbreytingarlaust borið saman við lífið og hitann á Filippseyjum, þar sem ég dvaldi mest utandyra. Börn á Filippseyjum eru ekki með öll þessi leikföng, og fáir eiga efni á tölvu, þau eru úti undir berum himni að leika sér. Ég er liðug og stundaði fimleika og fékk krakkana á Laugarvatni til þess að dansa og koma með mér í teygjutvist, þar sem maður hækkar teygjuna og reynir að hoppa yfir, ég var minnst af krökkunum og stökk hæðst. Hérna eru krakkar of mikið innandyra, sérstaklega á veturna, eins og börnin mín, þau vilja vera í tölvunni og ég er sífellt að reyna fá þau til þess að fara út að hreyfa sig.

Ég var eitt ár í menntaskóla og ætlaði að vísu að halda áfram. En til að gera langa sögu stutta þá hitti ég mann og eignaðist barn og hætti við. Núna hef ég hvorki tíma til þess að fara aftur í skóla né fimleika. Ég er með þrjú börn, tveggja, níu og ellefu ára og stunda þar að auki tvær vinnur. Ég vinn í eldhúsinu á Hraðlestinni ásamt vinnunni hérna í heimaþjónustunni. Hérna þríf ég íbúðirnar hjá gamla fólkinu, baða, gef þeim lyfin og sinni því sem þarf.

Við hjónin borgum 160 þúsund krónur í húsaleigu sem þykir vel sloppið í dag. Ég á tvö börn sem eru í skóla og þriðja barnið er heima. Mamma getur ekki unnið út af bílslysi sem hún lenti í og hjálpar mér heilmikið, það munar miklu. Ég vinn 70% í heimaþjónustunni og fæ um það bil 180 þúsund krónur borgað fyrir það, ég mæti kl. 9 og klára kl. 13 og tek síðan kvöldvaktir á Hraðlestinni og upp úr því hef ég í kringum 120 þúsund krónur. Samtals er ég með í kringum 300 þúsund á mánuði.

Ég er ekki með eins sterka tengingu við Filippíska samfélagið á Íslandi þar sem fjölskylda mín er að hluta til Íslensk, en við fjölskyldan höldum vel saman, sem er hefð fyrir á Filippseyjum, ég á tvo hálf íslenska bræður og tvo albræður annar þeirra vinnur með mér á Hraðlestinni. Síðan á systir mín fimm börn þannig að fjölskyldan mín er stór og góður hópur.

Ég myndi helst vilja búa á Laugarvatni af því þar er svo rólegt en börnin vilja það ekki og þar er heldur enga vinnu að fá. Þegar ég var að alast upp á Laugarvatni fann ég ekki fyrir einelti, eins og ég upplifi hérna í bænum. Mér finnst eins og einelti sé að aukast í Reykjavík. Vond samskipti milli krakka, ég finn það á mínum strák, það er verið að segja ljót orð við hann og taka dótið hans. Ég hef talað um þetta í foreldraviðtölum en það breytist lítið, ég ætla að ganga í málið og fylgja þessu eftir.“

Ég hugsa ekki um mína framtíð, ég hugsa bara um framtíð barnanna minna. Ég vil sjá börnin hafa meira val en það sem ég hef í dag.“

Anna Reha Stefánsdóttir
Heimaþjónusta og eldhússtörf

Deila