Efling stéttarfélag

„Eftir 25 ára starfsreynslu mínus fjögur ár í barneignir fæ ég 270 þúsund krónur“

Ágústa Kolbrún Guðrúnardóttir

„Fyrsta sumarvinnan mín var að passa börn, þá var ég tólf ára og þegar ég var í níunda bekk fór bekkurinn minn í starfskynningu á leikskóla og ég þá vissi ég um leið hvað mig langaði að vinna við.

Ég byrjaði hérna á leikskólanum Arnarborg árið í mái 1993 í maí og hef verið hérna síðan í 25 ár, en með tveim hléum þegar ég eignaðist mín eigin börn. Ég eignaðist tvö börn á tímabilinu og var heima í tvö ár með hvort þeirra, ég er óendanlega þakklát þeim tíma að ég hafði tækifæri til þess. Það eru svo fáir sem geta leyft sér það, út af vinnunni. Maðurinn minn fékk þrjá mánuði í fæðingarorlof á þessum tíma og við ferðuðumst innanlands.

Ég hef alltaf verið spennt fyrir fjörugum börnunum sem er mikil fyrirferð í, ég virðist ná til þeirra, það er eitthvað í mínu eðli. Ég veit ekki en mér finnst þau alltaf svo skemmtileg, en maður þarf að kunna að róa þau niður, og reynslan hefur kennt mér að það er hægt með góðu móti. Erfiðu börnin eru oft svo skýr og þurfa oft bara meiri örvun og verkefni.

Börn þurfa oft stífan ramma. Þegar allir eru þreyttir og vinna mikið, krakkarnir búin að vera allt of lengi í leikskólanum og þá er verið að semja um frið, og þeim leyft kannski allt of mikið. Það fyrsta sem börnin læra að segja er „mamma er að vinna“ og svo segja þau okkur hver komi að sækja þau. Þau eru svo ung hjá mér, rúmlega eins árs og svo allt upp í næstum því þriggja ára, hérna á yngstu deildinni, sömu deildinni, þau eru svo lítil og þau þurfa bara knús, og það er erfitt að ná utan um það að knúsa allt upp í 17 krakka, þetta getur verið svolítið töff á álagstíma, þegar það er verið að koma þeim í og úr útifötunum og koma þeim í ró við borðið.

Maður er að slitna, þetta starf fer verst með mjóbakið og ég hef horft upp á eldri konur sem eru búnar að vera svipað lengi og ég, fara í aðgerðir og veikindaleyfi heilu og hálfu árin. Það er bara tímaspursmál hvenær eitthvað gefur sig. Maður verður að vera í lagi, krakkarnir finna það strax ef ég er örg og þá verða þau pirruð.

Ég er farin að minnka það að taka þau upp, ég finn það núna að ég er hætt því og nota frekar stól. Eins og þegar ég er að þvo þeim um hendurnar þá er ég bara á rúllustólnum og vernda bakið. Það er alveg númer eitt tvö og þrjú að vernda bakið og axlirnar.

Þetta eru allt bleiubörn, en aðstaðan er æðisleg núna, við erum komin með tvö skiptiborð á deildina þannig að við fóstrurnar erum ekki að troðast fram fyrir hvora aðra. Hérna áður notaði maður gólfið og beygði sig yfir þau þegar maður var að skipta á þeim.

Eftir 25 ára starfsreynslu mínus fjögur ár í barneignir fæ ég 270 þúsund fyrir vinnuna mína sem er sjö og hálfur tími fimm sinnum í viku. Ég er búin að byggja upp mótefni fyrir öllum flensum og tek aldrei út veikindadagana mína en ég verð að segja að ég er alveg búin á því á vorin þegar sumarfríið nálgast.

Mér finnst það vera óréttlæti að fólk með háskólamenntun fær hærra kaup og ég og reynsla mín erum einskis metin. Háskólafólkið er gert að yfirmönnum mínum, samt er er það ég sem er beðin um að tækla erfiðasta eða vansælasta barnið í barnahópnum þegar engin ræður við neitt lengur. Það er ekkert allra að tækla þannig uppákomur í barnahóp, þrátt fyrir voða fína menntun, þá er það bara reynslan og brjóstvitið sem kemur að gagni þegar hópurinn fer á hliðina.

Skattleysismörkin eru svo lág ég vil sjá þau hærri, þau eru svo ótrúlega lág, og það er tekið allt of mikið af lágtekjufólki, hvernig á fólk að lifa ef það er kannski að leigja, það eru ekkert allir sem geta haft bíl. Ég væri örugglega ekki hérna ef ég væri eina fyrirvinnan á mínu heimili, það yrði ekki auðvelt.“

Elín Brynja Harðardóttir
Starfskona á leikskóla

Deila