Efling stéttarfélag

„Í bænum mínum á Sri Lanka er hof þar sem ég get stungið mér inn hvenær sem ég vil í dagsins önn“

Ágústa Kolbrún Guðrúnardóttir

„Ég er yfirþjónn á Hótel Örk í Hveragerði og hef starfað á hótelinu síðan ég flutti til Íslands. Ég vinn á tólf tíma vöktum frá tíu til tíu. Vinnudagurinn fer rólega af stað, ég undirbý komu hópa sem koma í hús seinni partinn. Á veturna er alltaf minna að gera, en það er að breytast með japönsku hópunum sem koma í norðurljósaferðirnar. Mín vinna getur verið aðeins of róleg á köflum, það er það eina sem fær mig stundum til þess að hugsa mig til hreyfings og prófa annað starf. Ég þarf að standa vaktina hvort sem það er lítið eða mikið að gera, þannig virkar þjónastarfið. Foreldrar mínir vinna núna í eldhúsinu á elliheimilinu Ás og þau eru aldrei verklaus, það er svona stöðug vinna allan vinnudaginn sem ég gæti hugsað mér.

Systir ömmu var fyrsti fjölskyldumeðlimurinn sem kom til Íslands. Amma kom á eftir henni og í framhaldinu kom mamma með pabba og bræður mína. Mamma segir að Hveragerði hafi verið allt öðruvísi í þá daga, færri hús og færri tré. Hún kom um miðjan vetur, bíllaus og arkaði í gegnum endalausan snjó sem hún hafði aldrei kynnst fyrr á ævinni.

Ég kom á eftir þeim, ég vildi klára námið mitt á Sri Lanka og þegar ég var loksins tilbúin til að flytja til Íslands sem var nokkrum árum síðar var orðið erfiðara að fá landvistarleyfi fyrir fólk frá Sri Lanka. Ég var komin með fjölskyldu, dóttur og hún átti föður og þau voru fyrirstaða og ekki til að auðvelda mér að fá leyfi til að koma til landsins.

En mamma þekkti góðann lögfræðing á Íslandi sem hjálpaði okkur í gegnum ferlið og það var okkur til happs að sú ágæta kona krafðist ekki greiðslu fyrir þjónustuna að neinu ráði og á endanum hafðist það í gegn að fá landvistarleyfi.

Ég kom til landsins árið 2009 og fór strax að vinna á Hótel Örk. Það má segja að Hótel Örk eigi sína Sri Lanka sögu. En hótelið hefur útvegað fjölskyldu minni atvinnu og leyfi í meir en tuttugu ár. Í augnablikinu erum við fimm frá Sri Lanka sem vinnum á hótelinu, fyrir utan mig og bróður minn sem er kokkur, þá vinnur maðurinn minn og mágkona hérna og í sumar var litli bróðir minn sumarstarfsmaður á hótelinu en hann er annars fluttur til Noregs og stundar framhaldsnám í viðskiptafræði.

Ég og maðurinn minn leigjum gamalt hús í Hveragerði en kannski munum við kaupa okkar eigið. Ég vil helst sjá dóttur mína lifa og dafna í íslensku samfélagi. Hún er ellefu ára og stundar fótbolta og sund og á vini sína hér í bænum. Gallinn á samfélaginu sem ég kem frá er að allir eru með nefið ofan í hvers manns koppi. Það er erfitt að vera frjáls og fara sínar eigin leiðir. Í Sri Lanka er krafa um að fólk lifi í þröngum kassa, það eru svo miklir fordómar og ef þú ferð út fyrir kassann þá fer allt á annan endann.

Mér finnst mikið frelsi á Íslandi og fólk er lítið að spá í það hvað þú sért að hugsa eða bardúsa og þetta frelsi óska ég dóttur minni. Sjálf enda ég líklega á Sri Lanka sem gömul kona. Ég er búddisti og ég sakna athafna og helgistaða í kringum búddismann. Í bænum mínum á Sri Lanka er hof þar sem ég get stungið mér inn hvenær sem ég vil í dagsins önn og róað hugann, ég sakna þess í lífi mínu á Íslandi að geta ekki gert það.“

Madurangika Premasiri
Yfirþjónn

Deila